• Even wennen

    Margriet van Kampenhout

    1 maart 2017

    Wie voor het eerst met mij kennismaakt, moet even wennen. Mijn armen zien er anders uit. Ze zijn korter dan normaal. Mijn ellebogen buigen niet en mijn polsen krijg ik niet recht. Bouwfoutje.

    Lees verder
  • Begrip

    Jarlam Chen

    15 februari 2017

    Als Nederlander met een Aziatische tint krijg ik weleens te maken met discriminatie. Dit is dan bijna altijd van onbekenden en zeker niet altijd opzettelijk. De mensen die wel openstaan voor een gesprek merken al gauw dat ik eigenlijk gewoon ‘normaal’ Nederlands ben.

    Lees verder
  • Erbij horen? Of toch niet?

    Lieke Peters-Greijn

    30 januari 2017

    Op 8 oktober 2016, tijdens mijn eerste week als onderzoeker bij Disability Studies in Nederland, bezocht ik het congres Autminds, een congres vóór en dóór mensen met autisme. Het bleek een ervaring te zijn waar ik later nog regelmatig aan terugdacht.

    Lees verder
  • Werken zonder Wajong met arbeidshandicap is (on)mogelijk

    Marianne Dijkshoorn

    23 november 2016

    Vol spanning open ik een e-mail van een bedrijf waar ik gesolliciteerd heb.
    Eigenlijk ben ik niet echt op zoek naar werk, maar toch…
    Ik vond deze vacature speciaal voor mensen met een arbeidshandicap. Twee dagen werken naast mijn onderneming, dat zou niet verkeerd zijn.

    Lees verder
  • What surprised you the most?

    Lieke van Heumen

    31 oktober 2016

    “What surprised you the most?”

    It was this simple question about my observations as a disability studies researcher that moved me. It made me reflect on my experiences as a qualitative researcher with people labeled intellectually disabled.

    Lees verder
  • Onwil of onkunde?

    Irene Caubo

    21 oktober 2016

    Een diepe zucht ontsnapt aan mij, wanneer ik een mail van een inmiddels goede vriendin uit België lees. Een mail die bij mij oproept dat ik haar zo graag zou willen helpen, maar ook een gevoel van opluchting. Opluchting, omdat ik niet de enige ben met deze frustraties.

    Zelf ben ik moeder van 3 opgroeiende kinderen, waarvan de oudste zoon ernstig chronisch ziek is (NeuroFibromatose type 1). Vanwege die ziekte heeft hij ontelbare operaties aan zijn hoofd moeten ondergaan met diverse complicaties. Mijn vriendin heeft 4 opgroeiende kinderen, waarvan de jongste dochter door dezelfde ziekte is getroffen en vanwege complicaties vanaf haar borstkast verlamd is geraakt. Daarmee houd ik de beschrijving nu erg beperkt, maar het geeft een kleine indruk van waar we mee te maken hebben.

    Lees verder
  • Huntendwarspop

    Elinor Gittins

    8 oktober 2016

    Last month I travelled to Zutphen to meet Gert Rebergen. I was there to interview him about Huntendwarspop, an initiative to make a more inclusive, accessible music festival in The Netherlands. Gert works together with the small, familial festival Huntenpop in Ulft. Gert’s initiative acts as an interruption to this festival; by adding the word dwars to its name, his idea effectively cuts through the typical festival experience. After many years of attending music festivals, Gert grew increasingly frustrated by the lack of people with disabilities at these events. He decided to ask around his network, formed through a life’s work in the care industry. Why are people with disabilities so rarely attending music festivals?

    Lees verder
  • Disability simulation and experience

    Mitzi Waltz

    30 september 2016

    The Week van de Toegankelijkheid, an annual campaign for greater public accessibility by the network of Dutch disability organisations Ieder(in), begins officially on 3 October and runs through the 8th. While attending an early event this week, I had occasion to think more broadly about how people who have no personal experience of disability view and learn about the issue of “accessibility.”

    Lees verder
  • Met z’n allen zo snel mogelijk richting De Meetlat

    Sofie Sergeant

    30 augustus 2016

    Daar zit ik, met een ambetant (vervelend) gevoel. Ik aan de ene kant van de tafel. Met aan de andere kant De Juf en de Intern Begeleider van de school. Beiden zitten erbij met een zorgelijke blik. Ik krijg klamme handen. Dat komt hier niet goed, denk ik. Ze kijken naar elkaar. Wie zal er beginnen. De Juf kijkt me aan en vraagt: “Hoe gaat het volgens u met uw Jongste Dochter op onze school?”. Ik voel weinig ruimte voor een positief verhaal. Onze Jongste Dochter gaat sinds drie weken naar school, in groep 3. Het is de eerste keer dat ze naar school gaat. We woonden tot vorig jaar in Berlijn. Daar ging Jongste Dochter naar een Duitstalige ‘kita’: een plek om te spelen met andere kinderen, in het bos. Nu is alles schools, en in het Nederlands, en ze moet hier aan alles wennen. Thuis wordt Vlaams gesproken maar dat is toch net even anders.

    Lees verder
  • Hoeveel verschil mag er zijn?

    Gustaaf Bos

    27 juli 2016

    “Je moet de tijd nemen voor ontmoetingen met iemand met een verstandelijke handicap. Soms vindt er wel zo’n ontmoeting plaats, maar met veel “zwaardere cliënten” is die er doorgaans niet. Hen willen we niet zien, dat is te confronterend.”

    Lees verder

Pagina's